"லுத்தரன் திருச்சபைக்கு கிடைத்த அரிய காலம்” ஐசக் ஐயரின் காலம்
பிப்ரவரி பதினைந்தில்,
பதவி அல்ல — பொறுப்பு அணிந்து வந்தார்,
விழுப்புரம் மண்ணில்
வசனங்கள் மட்டும் அல்ல
வாழ்க்கையும் உபதேசமான நாள் அது.
தபசுக் காலம் வந்தபோது
மேடையை இளைஞருக்குக் கொடுத்து,
“ஏழு வார்த்தைகள்”
ஏழு வாலிபர்களின்
உள்ளங்களில் இருந்து எழுந்தது —
அது போதகர் அல்ல, பாதை காட்டி.
லுத்தரன் இசை கச்சேரியில் கீதம் மட்டும் இல்லை,
மருத்துவ முகாமில் மருந்து மட்டும் இல்லை,
ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் ஞாயிறில்
குரல் இல்லாதவர்களுக்கு
குரலாக நின்றார்.
ஆங்கில வழி ஆராதனையாய்
உலகத்தோடு ஆலயம் பேசச் செய்தார்,
லெந்து காலம் — இசையாக,
அரை இரவு — ஜெபமாக,
கடைசி காசு — சாட்சியாக,
பட்டிமன்றம் — சிந்தனையாக மாறியது.
வருமானம் உயர்ந்தது
காசுக்காக அல்ல,
கர்த்தரின் இல்லம்
கடன் இல்லாமல்
கண்ணியமாக நிற்கவே.
இன்றுவரை ஒரு சண்டையும் இல்லாத
இந்த திருச்சபை —
அவருடைய மிகப் பெரிய திட்டம்,
ஏனெனில்
சமாதானமே அவரின் நிர்வாகம்.
“அனைவருக்குமான ஆயர்”
என்ற பெயர்
விளம்பரம் அல்ல,
ஏழைகளின் கண்களில்
ஒளியாக மின்னும் உண்மை.
இணைய வழி நாளிதழ் —
இந்த காலத்தின் தூதன்,
பிப்ரவரி முதல்
டிசம்பர் இறுதி வரை
ஒரு நாள் கூட தளராத
அர்ப்பணத்தின் பதிவு.
ஐசக் ஐயரே,
நீங்கள் ஆலயத்தை
அழகுபடுத்தவில்லை —
ஆலயத்தை ஆலயமாக வைத்திருக்கிறீர்கள்.
அதுவே
இந்த காலத்தின்
அரிய ஆசீர்வாதம்.
எழுத்து
ஜெ.ஜினோ கர்ட்டீஸ் ஜோசப்
